Nag-abot ba ka sa punto sa imong kinabuhing imong pagbati kay wa kay kapadulngan?
Sa panahong ikaw nanginahanglan pero wa kay madaganan?
Mukalit ra’g tulo imong mga luha mintras maglantaw sa ngitngit na kalangiton.
Tanang kasakit gitago, tanan dibdibon.
Pamating mura’g pas-an mong tibuok kalibutan,
Wala’y laing gihangyo kundili tanang kasakit mahuman.
Sa sigeng balik-balik ug pasakit, na manhid kadugayan.
Uska basong tagay para’s mga tawng pirmeng masakitan.
Mga badlis ug marka sa kamot wala ba nakit-an?
Akong mga “asa ka?”, “naa ka’y gibuhat?” wala ba nasabtan?
Nasabtang ako nangayo ug tabang?
Tabangang makaiskapo sa mga demonyo sa akong kalawasan.
Pagpagawas sa gibati dili direktahan.
Pero sa’g gamay wala ba’y nabatyagan?
Gusto kong i-syagit tanang kasakit sa dughan,
Mga gipas-ang problemang tuig na gitagoan.
Makaingon ko usahayng dili patas ang kinabuhi.
Pero gapasalamat kong naa ko diri.
“Kapoy na kayko’s tanan!”, pirme kong giingon,
Pero dili ta muundang, padayon lang gihapon.
sanniewritespoem.com 